กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เริ่นเสี่ยวสือทั้งประหลาดใจและดีใจมาก
“หากข้าติดตามทำงานกับเจ้า เช่นนั้นต่อจากนี้ข้าก็ถือเป็นคนของอ๋องหรงอันแล้วใช่หรือไม่?”
เถาเยาเยายิ้มพลางส่ายหน้า “อ๋องหรงอันคืออาจารย์ของข้า เจ้าติดตามข้า ย่อมเป็นได้เพียงผู้ใต้บังคับบัญชาของข้าเท่านั้น คิดให้ดีเถิด!”
เริ่นเสี่ยวสือได้สติ เขายังไม่ได้สื่อความหมายของตนให้ชัดเจน
“ข้าติดตามทำงานกับเจ้า แต่พวกเราล้วนเป็นคนในกลุ่มของอ๋องหรงอันเหมือนกัน”
เถาเยาเยาถึงได้เข้าใจในครานี้ “ถูกต้อง พวกเราล้วนอยู่ในค่ายเดียวกัน”
เริ่นเสี่ยวสือยิ้มแย้มเบิกบานทันที “เช่นนั้นข้าจะรีบกลับไปลาออกจากงานเดี๋ยวนี้ ข้าต้องไปหาเจ้าที่ไหนหรือ?”
เถาเยาเยาบอกที่อยู่ของนางซึ่งพักอยู่ในตรอกฝูโซ่วเขตตะวันออกให้เขาทราบ