เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
องครักษ์กุมลำคอที่โลหิตไหลทะลักไม่หยุด เบิกตากว้างจ้องมองอู๋หมิงด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ เสียงดังปัง ล้มพับลงกับพื้น
องครักษ์คนอื่น ๆ ชักดาบข้างกายออกมาเล็งไปทางอู๋หมิงทันที
อู๋หมิงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาค่อย ๆ เช็ดโลหิตบนกระบี่จนสะอาด แล้วเสียบกลับเข้าฝักกระบี่
เขาจ้องมองกลุ่มองครักษ์ตรงหน้าที่หันดาบเข้าใส่ตนด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“เหรียญตราก้อนนี้อดีตฮ่องเต้เป็นผู้พระราชทาน เปิ่นหวังสามารถเข้าออกพระราชวังได้อย่างอิสรภาพ
ตั้งแต่เมื่อใดกัน ที่แม้แต่อดีตฮ่องเต้พวกเจ้าก็ไม่เห็นอยู่ในสายตาแล้ว
เห็นเปิ่นหวังแล้วก็ไม่คุกเข่าทำความเคารพ
หรือพวกเจ้าคิดจะก่อกบฏกัน”
น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าแฝงด้วยแรงกดดันอันสูงสุด แผ่นหลังของเหล่าองครักษ์ล้วนผุดเหงื่อเย็นออกมาเป็นชั้น ต่างพากันคุกเข่าลงกับพื้น
“ข้าพเจ้าผู้น้อยขอถวายบังคมท่านอ๋อง”