กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยามที่หลายคนมาถึงโถงใหญ่ อู๋หมิงก็นั่งรออยู่ที่นั่นแล้ว
ราชครูมีสีหน้าเย็นชา ป้องมือคารวะอู๋หมิง
“ขอคารวะท่านอ๋อง วิถีการต้อนรับแขกของตระกูลท่าน มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอยู่บ้างจริง ๆ ก้าวเข้าประตูก็ให้การข่มขวัญ ทั้งยังทำให้หลานสาวของข้าต้องอับอายขายหน้าถึงเพียงนี้
เรื่องเมื่อวานนี้ แม้จะเป็นหลานสาวข้าที่ลงมือทุบตีคน แต่เจ้าหนูนั่นก็หาใช่ผู้บริสุทธิ์ไม่”
เถาเยาเยาลูบจมูกด้วยความกระอักกระอ่วน
เชิญคนที่ไม่เกี่ยวข้องในห้องออกไปจนหมด ซึ่งแท้จริงแล้วก็คือเด็กรับใช้และหญิงรับใช้ที่พวกราชครูพามา
หลังจากกันคนออกไปแล้ว เถาเยาเยาจึงเอ่ยปาก
“ท่านราชครูโปรดระงับโทสะ เมื่อครู่สหายของข้ามิได้คิดให้คุณหนูเซียวต้องอับอาย หากแต่ถุงเครื่องหอมบนกายนางมีปัญหาเจ้าค่ะ”