กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหลียงซูอวิ๋นและหวังเจียฮุ่ยพาเด็ก ๆ หลายคนเข้ามาในประตู เมื่อเห็นใบไม้ร่วงและฝุ่นตลบเต็มลานเรือน ต่างก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
เดินตรงไปจนถึงโถงหน้า เห็นภายในว่างเปล่า แม้แต่เครื่องเรือนก็ถูกขนย้ายไปจนไม่เหลือสักชิ้น
ภาพเช่นนี้คงบอกได้เพียงคำเดียวว่าเศร้าสลด
นึกถึงตอนที่เถาคนโตเคยรับว่าที่บ้านมีเงินจำนวนมหาศาลอยู่ก้อนหนึ่ง
พวกเขารีบตรงไปยังห้องหนังสือของหัวหน้า พอดีได้ยินเสียงคำรามของเหล่าซาน
ความคาดหวังและความหวังในใจของทุกคนแตกสลายในชั่วพริบตานี้
หวังเจียฮุ่ยพาเด็กสองคนจากไปโดยไม่กล่าวสักคำ
สองตระกูลเดินทางมาที่ดินแดนเนรเทศครั้งหนึ่ง แม้แต่การเสแสร้งทำทีก็ยังขี้เกียจเสแสร้งแล้ว