กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ฮาเค่อหลาซือมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความระแวงเต็มใบหน้า “เจ้าเป็นผู้ใด เข้ามาใกล้ข้าเพื่อจุดประสงค์ใดกันแน่”
เถาเยาเยาสงบนิ่งไม่สะทกสะท้าน นางวางถ้วยชาในมือลงตรงหน้าฮาเค่อหลาซือ แล้วค่อย ๆ นั่งลง
“ข้าเป็นเพียงผู้เยาว์อู๋หมิงผู้หนึ่ง แต่อาจารย์ของข้าคืออ๋องหรงอัน ไม่ปิดบังท่าน ข้ารู้สถานะของท่านแล้ว ตั้งใจมาหาท่าน ก็เพียงเพื่อร่วมมือกับท่าน”
ได้ยินเช่นนั้น ฮาเค่อหลาซือก็ยิ้มขื่นเต็มใบหน้า
“ข้าเป็นเพียงสุนัขไร้บ้านตัวหนึ่ง พวกเจ้ามาหาข้าแล้วจะมีอะไรกันให้ร่วมมือกันได้เล่า”
“เช่นนั้นก็หมายความว่าท่านคิดจะยอมรับชะตาแล้วหรือ”
“ไม่ยอมรับชะตาแล้วจะทำอย่างไรได้”