เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาเยาเยาอยากจะเอามืออุดปากเขายิ่งนัก “ข้ายังกลัวว่ามองดูเจ้าแล้ว ตากุ้งยิงจะขึ้นเสียอีก คุณหนูอย่างข้ายังมิทันได้รังเกียจเจ้า เจ้ากลับมาร้องโอดครวญเสียได้
คิดอยากจะให้คนทั้งใต้หล้ารู้หรือไร ว่าจะให้ข้าไปเป็นภรรยาของเจ้าน่ะ?
หากไม่กลัวโดนทุบตีทุกวัน เจ้าก็จงแหกปากเอะอะโวยวายต่อไปเถิด”
กู้สือชิงหวนนึกถึงภาพเหตุการณ์ที่เถาเยาเยาเอ่ยขึ้น ภาพที่ตนแต่งนางเป็นภรรยาแล้วต้องถูกทุบตีทุกเมื่อเชื่อวัน ก็อดมิได้ที่จะรู้สึกขนหัวลุกชันขึ้นมาวูบหนึ่ง
เขารีบหุบปากสงบเสียงลงในทันใด ดวงตาดำขลับคู่นั้นแลดูประหนึ่งลูกสุนัขน่าเวทนาตัวหนึ่ง นัยน์ตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความคับแค้นใจ
เถาเยาเยาเห็นในที่สุดเขาก็สงบลงได้ จึงนั่งลงพักผ่อนครู่หนึ่ง
เตรียมจะรออีกสองเค่อ ป้อนยาปฏิชีวนะให้เขาแล้วค่อยกลับไปพักผ่อน