เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กู้สือชิงที่นั่งอยู่ตำแหน่งใกล้ประตูกำลังลุกขึ้นยืนเตรียมจะเอ่ยถาม ก็ถูกคนผู้หนึ่งถีบจนล้มคว่ำลงกับพื้น อู้หยิ่นทะยานร่างเข้าไปขวางคนผู้นั้นไว้ทันที
ซัดฝ่ามือหนึ่งคราผลักดันให้อีกฝ่ายถอยร่นไปสองก้าว
คนห้าหกคนที่บุกกรูกันเข้ามา ในที่สุดก็ยอมสงบลง
ชายหนุ่มผู้หนึ่งที่สวมอาภรณ์แพรหรูสีเงินขาว กวาดสายตามองเห็นผู้คนในห้องล้วนสวมใส่ผ้าฝ้ายเนื้อละเอียด มีเพียงคนเดียวที่สวมเสื้อคลุมขนสัตว์ ดวงตาผูกแถบผ้าเอาไว้ ซ้ำยังเป็นคนตาบอดคนหนึ่ง
เขาหาได้ใส่ใจไม่ ก็แค่กลุ่มไพร่บ้านนากลุ่มหนึ่งเท่านั้น
“จะให้โอกาสพวกเจ้ารอดชีวิตสักครา รีบไสหัวออกไปจากห้องส่วนตัวห้องนี้เสีย มิฉะนั้นหากเกิดผลลัพธ์ใดตามมาต้องรับผิดชอบเอาเอง”
อู้หยิ่นกำลังเตรียมจะลงมือ เถาเยาเยาก็แสร้งกระแอมเบา ๆ ห้ามเขาเอาไว้
ในกลุ่มคนเหล่านี้มีอยู่สองคน ที่นางเคยพบเห็นในลานประลองของจวนเจ้าเมือง