กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในดวงตาอันอ่อนโยนของอู๋หมิงแฝงไว้ด้วยความเอ็นดูอยู่หลายส่วน เขายกมือขึ้นอย่างฝืนแรงบ้าง ลูบศีรษะน้อย ๆ ที่เต็มไปด้วยขนนุ่มของเถาอี้ชิง
“ขอบใจเสี่ยวชิงเอ๋อร์”
กล่าวจบก็ปล่อยมือลงอย่างหมดเรี่ยวแรง
เสียงนุ่มน่ารักของชิงเอ๋อร์ดังขึ้นอีกครั้ง
“อาจารย์พ่อ เจ้าไม่มีแรงกอดชิงเอ๋อร์ เช่นนั้นชิงเอ๋อร์มากอดเจ้าเองก็แล้วกัน”
พูดพลางยกก้นน้อย ๆ ปีนขึ้นเตียงอุ่น ไปซุกอยู่ข้างอู๋หมิง กอดแขนเขาเบา ๆ พร้อมใช้เสื้อคลุมที่สวมอยู่คลุมแขนเขาไว้จนมิดชิด
“คลุมไว้ก็ไม่หนาวแล้วนะ!”
เถาอี้หานจ้องมองหม้อดินเผาบนเตาถ่านอย่างจริงจัง เมื่อน้ำแกงข้างในส่งเสียงเดือดปุด ๆ เขาก็หยิบชามขึ้นมาหนึ่งใบ ใช้ทัพพีตักน้ำแกงใส่ชาม