กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ต้วนจืออี้มีสีหน้าจริงจัง “ข้าคือเด็กของเรือนใหญ่ตระกูลต้วน ต้วนจืออี้”
ได้ยินเช่นนั้น เด็กรับใช้ก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ยามนี้น้ำเสียงหนักแน่นสายหนึ่งดังออกมาจากในห้อง “ให้พวกเขาเข้ามา”
เด็กรับใช้เอี้ยวตัวหลบ เชิญทั้งสองคนเข้าไปข้างใน
เตียงอุ่นในห้องเพิ่งจะจุดไฟ ยังไม่ค่อยมีไออุ่นเท่าใดนัก
คนตาบอดตบขอบเตียงอุ่นที่เริ่มร้อนแล้วเบา ๆ พลางขยับกายเข้าไปด้านในเล็กน้อย
“ทั้งสองท่านเชิญนั่ง เมื่อครู่ข้าได้ยินพวกเจ้าบอกว่า ในหมู่พวกเจ้ามีคนหนึ่งเป็นเด็กของเรือนใหญ่ตระกูลต้วน แท้จริงแล้วเรือนใหญ่มีเด็กกี่คนกัน”
ทั้งสองคนนั่งลงบนขอบเตียงอุ่น พลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมามาก
ต้วนจืออี้เองก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง “เรือนใหญ่มีข้าเป็นเด็กเพียงคนเดียว เหตุใดท่านจึงถามเช่นนี้”