เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ต้วนจืออี้เข้าใจดีว่าอาจารย์ถามถึงอะไรกัน และนี่ก็เป็นปัญหาที่เขาไม่อยากเผชิญหน้าที่สุดเช่นกัน
ยามนี้แม้เขาจะไม่ได้พักห้องเดียวกับเถาเยาเยาแล้ว ทว่าอย่างไรก็ยังได้ใช้ชีวิตอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน
หากสถานะของเขาถูกเปิดเผยออกไป ด้วยนิสัยของเถาจ้งหมิงและเถาจ้งผิง ภายหน้าย่อมต้องคอยระแวดระวังเขาราวกับระวังหมาป่า และไม่ยอมให้เขาได้อยู่ใกล้ชิดคลุกคลีกับเถาเยาเยาอีกเป็นแน่
นี่คือผลลัพธ์ที่เขาไม่ปรารถนามากที่สุด
เขายังเด็ก เขาอยากอยู่เคียงข้างและเติบโตไปด้วยกันกับเยาเยา
“เรื่องที่อาจารย์กล่าว จะพอให้เวลาข้าอีกสักหน่อยได้หรือไม่ ข้าอยากจะรออีกสักนิดขอรับ”
เดิมทีอู๋หมิงก็มิได้มีความคิดที่จะบีบคั้นอยู่แล้ว เขาย่อมเคารพการตัดสินใจของศิษย์
เขาขานรับแผ่วเบาคำหนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไป