เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาเยาเยาแสร้งร้องไห้ไปพลาง พลางฉวยชายแขนเสื้อของอู๋หมิงมาเช็ดน้ำมูกไปพลาง
อู๋หมิงทำหน้าขยะแขยงเต็มที่ แต่ก็ไม่ได้ดึงแขนเสื้อกลับ เพียงกล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “นี่คือผ้าไหมอวิ๋นจิ่นที่มีค่าดั่งทองร้อยชั่งเชียวนะ”
เถาเยาเยาหยุดร้องไห้กะทันหัน “ท่านอาจารย์ ท่านรวยจังเลยนะ”
“ไม่รวย”
“ข้าก็ไม่ได้จะยืมเงินท่านเสียหน่อย ขี้งกจริง”
“เจ้าลองทำตัวใจกว้างให้ข้าดูหน่อยสิ”
“ข้าก็ไม่มีเงินเหมือนกัน”
อู้หยิ่นอดไม่ได้ที่จะเตือนอยู่ข้างๆ “ดูเหมือนพวกเจ้าสองคนจะออกนอกเรื่องไปแล้วนะ”
ทั้งสองคนกล่าวพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย “เจ้ามายุ่งอะไรด้วย?”
นัยน์ตาของเถาเยาเยากลิ้งกลอกไปมา แวบผ่านความเจ้าเล่ห์แสนกล “ท่านอาจารย์ เพียงท่านยอมช่วยข้า ครั้งหน้าข้าจะไม่เอาชายแขนเสื้อท่านมาเช็ดน้ำมูกแน่นอน”