กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คนกลุ่มหนึ่งที่เดินตามหลังเถาเยาเยากับพวกเข้ามาข้างในก็ได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคนเช่นกัน
เถาจ้งผิงตัดสินใจว่าจะไม่ปิดบังอีกต่อไป “วันที่ข้าเกิดเรื่องเมื่อแปดปีก่อน เยาเยาก็ถูกคนผลักตกน้ำเช่นกัน”
เส้นเลือดบนหน้าผากของเถาจ้งหมิงปูดโปน เขาพยายามสะกดกลั้นความโกรธเกรี้ยวอย่างรุนแรง จนสองมือที่กำแน่นอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านเล็กน้อย
“นั่นหมายความว่าในสภาพอากาศช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิ เพื่อบรรลุเป้าหมายในการใส่ร้ายเจ้า พวกเขาถึงกับยอมผลักเยาเยาที่อายุเพียงสามขวบตกน้ำ เช่นนั้นหรือ?”
เถาจ้งผิงพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ข้าคิดว่าฮูหยินผู้เฒ่าปฏิบัติต่อเจ้าต่างจากบุตรคนอื่น ๆ นางเห็นเจ้าเป็นเพียงบันไดให้พวกเขาเหยียบขึ้นไปเท่านั้น