เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหยียบย่ำโคลนตมที่เปียกแฉะเต็มพื้น ขบวนเดินทางในที่สุดก็เข้าสู่หมู่บ้าน
ผู้ใหญ่บ้านพาแรงงานฉกรรจ์สิบกว่าคนในหมู่บ้าน มารอรับอยู่ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน
ลู่หยุนซานลงมาจากรถ “ขอบพระคุณผู้ใหญ่บ้านที่อำนวยความสะดวกให้พวกข้า เรือนที่ว่างอยู่ ท่านลองบอกราคามาเถิด จะได้ให้ผู้ที่ต้องการเช่าไป”
ผู้ใหญ่บ้านเป็นเพียงชาวบ้านผู้ซื่อตรงคนหนึ่ง การรับรองพวกเขาก็เป็นไปด้วยความมีน้ำใจเท่านั้น
“ลานเรือนทั้งห้าที่อยู่ติดกันทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน พวกเราล้วนเก็บกวาดให้เรียบร้อยแล้ว แต่ละลานเรือนมีห้องห้าหกห้อง ท่านเห็นสมควรให้เท่าใดก็ให้เถิด!”
ลู่หยุนซานพยักหน้า “ผู้ใดประสงค์จะเช่าเรือนให้มาลงชื่อที่ข้า ห้องละ 200 อีแปะ”
ได้ยินเช่นนั้นผู้ใหญ่บ้านก็ตกตะลึงอยู่บ้าง พวกเขาไปพักที่โรงเตี๊ยมริมทางในตำบลคืนหนึ่ง ก็แค่ห้าหกอีแปะเท่านั้น