กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาจ้งหมิงเลิกคิ้วขึ้น “พี่ใหญ่ท่านช่างมีวาจาดีนัก ในเมื่อท่านกตัญญูถึงเพียงนี้ และกังวลว่าท่านแม่จะหกล้ม ท่านก็ควรจะเป็นผู้แบกท่านแม่เดินไปด้วยตนเอง”
“ไม่ใช่มาให้ข้าสลับรองเท้าฟางให้ท่านแม่ เช่นนั้นก็ไม่อาจรับประกันได้ว่าจะไม่หกล้ม”
ถึงแม้ฮูหยินผู้เฒ่าเถาจะให้หวังเจียฮุ่ยช่วยพยุงเดินมาตลอด แต่ทุกย่างก้าวที่ลื่นไถลก็ยังทำให้ขวัญหนีดีฝ่อ ร่างกายแก่ชราของนางไม่อาจทนต่อการล้มได้
เมื่อได้ยินเช่นนั้น นางจึงมองไปยังหัวหน้าด้วยความคาดหวัง
เถาคนโตได้รับสายตาจากมารดา ก็ลังเลใจ คิดหาทางปฏิเสธโดยไม่ให้กระทบกระเทือนจิตใจของนาง
“ข้า……”
เถาจ้งหมิงไม่คิดจะเปิดโอกาสเช่นนั้นให้เขา