กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ชายฟันยื่นมองเถาเยาเยาอย่างเหยียดหยาม “ตอนนี้เริ่มได้แล้วกระมัง”
เถาเยาเยาทอดถอนใจยาวเหยียด “อย่างเจ้ายังกล้าเรียกตัวเองว่าคุณชายสูงศักดิ์อีกรึ ราคาไข่มุกตงจูไม่กี่เม็ดของข้าเจ้ายังดูไม่ออก เสื้อผ้าแพรพรรณบนตัวเจ้านี้มิใช่ขโมยมาหรอกนะ!”
“นังเด็กบ้า ข้าย่อมรู้ราคาของไข่มุกตงจูเหล่านั้นอยู่แล้ว!”
“เช่นนั้นพวกเจ้ากลับควักออกมาแค่ 100 ตำลึง ดูท่าหากมิใช่ไร้ความรู้ความเข้าใจ ก็คงเป็นเพราะไม่มีเงิน ยังจะอาศัยคนมาก คิดหลอกเอาของจากเด็กน้อยอย่างข้า ช่างไร้ยางอายจริง ๆ”
ชายฟันยื่นเดือดดาลจนหน้าเขียว “ท่านพ่อของข้าเป็นถึงคหบดี นายน้อยอย่างข้าจะมีเงินได้อย่างไร!”