กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ลู่หยุนซานไม่ต้องการตายและไม่ต้องการเสียงานที่ทำเงินได้ดีเช่นนี้ไป วิธีเดียวที่ทำได้จึงมีเพียงการถ่วงเวลา
รอจนฟ้าสาง ฝูงหมาป่าก็จะแยกย้ายไปเองตามธรรมชาติ
“เหล่าเจ้าหน้าที่ศาลทุกคนฟังคำสั่ง ชักดาบของพวกเจ้าออกมา แล้วส่งฝักดาบให้แก่บุรุษวัยฉกรรจ์ที่ถูกปลดเครื่องจองจำ หากใครไม่อยากตาย จงชูยุทธภัณฑ์ขึ้นเหนือหัวให้ข้า”
เถาจ้งหมิงและเถาจ้งผิงต่างได้รับฝักดาบ ทั้งสองยืนเคียงข้างกัน คอยปกป้องเถาเยาเยาและคนอื่น ๆ เอาไว้เบื้องหลังอย่างแน่นหนา
โดยรอบมืดมิดสนิท ฝูงชนและหมาป่าต่างจ้องมองกันอยู่อย่างนั้น
สถานการณ์เผชิญหน้าของทั้งสองฝ่ายยืดเยื้อมานานกว่าหนึ่งชั่วยาม สิ่งที่เถาเยาเยากังวลก็เกิดขึ้นจนได้