กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาหว่านอวี๋มองสายตาที่ทุกคนมองมา นางทั้งอับอายทั้งแค้นใจจนยากจะกลั้น “อาสี่ หากท่านไม่ไปแบกท่านย่าเดินทาง ก็เป็นความอกตัญญูอย่างใหญ่หลวง”
เถาจ้งหมิงสีหน้าเรียบเฉย “ล้วนเป็นนักโทษเนรเทศกันแล้ว ต่อให้มีข้อหาอกตัญญูเพิ่มอีกข้อหนึ่ง จะเป็นอย่างไรได้”
เถาหว่านอวี๋เห็นว่าตนไม่อาจโน้มน้าวเถาจ้งหมิงได้ ถึงจะพูดจาแข็งกร้าวเพียงใด อีกฝ่ายก็ไม่ใส่ใจเลย
ในใจเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่กลั้นความโกรธไว้เต็มอกแล้วกลับไป เล่าเสริมเติมสีสันให้ฮูหยินผู้เฒ่าเถาฟัง
“อาสี่บอกว่าไม่สนใจว่าท่านจะอยู่หรือตาย ต่อให้เป็นลูกอกตัญญูก็ไม่เป็นไร”
ได้ยินเช่นนั้น ฮูหยินผู้เฒ่าเถาโกรธจนเกือบเป็นลม