กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เถาเยาเยารับซองจดหมายมา ดูแวบหนึ่งเห็นมีปึกตั๋วเงินและเหรียญตราอยู่อันหนึ่ง นางดึงออกมาไม่กี่ใบ นับจำนวนแล้วหยิบออกมาหนึ่งร้อยเหลี่ยง
จากนั้นยื่นส่งให้ลู่หยุนซาน “ตั๋วเงินเหล่านี้ รบกวนท่านช่วยซื้อเกวียนเทียมวัวให้ข้าสักเล่ม ขอแบบที่มีหลังคา”
“แล้วก็เครื่องจองจำและตรวนของท่านพ่อกับอาเล็กของข้า พวกมันสามารถปลดออกได้เมื่อใดหรือ?”
ลู่หยุนซานรู้ดีในใจว่า เกวียนเทียมวัวสักเล่มไม่จำเป็นต้องใช้ถึงหนึ่งร้อยเหลี่ยง เงินที่เกินมานั้นคงเป็นการแสดงไมตรีต่อเขา
เด็กสาวผู้นี้ไม่เพียงไม่ใช้อำนาจกดขี่ผู้อื่น ยังรู้จักกาลเทศะและดูสถานการณ์เป็น ด้วยทัศนคติการวางตัวเช่นนี้ เขาเต็มใจที่จะคบค้าสมาคมกับนางยิ่งนัก