เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 620 อสุรกายที่ไม่อาจเข้าใจ
หลังการเข่นฆ่าติดต่อกันสามวันสามคืน รอยกระบี่ที่พาดขวางห้วงดาวก็ถูกหมอกโลหิตดำสนิทกลืนกินจนมิด
กลิ่นคาวคลุ้งและปราณมรณะพวยพุ่งข้ามห้วงดาวอันกว้างใหญ่เข้ามาแต่ไกล ชวนให้คลื่นไส้
ทหารรักษาการณ์สามแสนนายบนกำแพงยาวแห่งห้วงดาวของเผ่ามนุษย์ มีประสาทตึงเครียดมาเต็ม ๆ สามวันแล้ว
ทหารจำนวนมากดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย จ้องเขม็งไปที่หมอกโลหิตที่ม้วนตัวอยู่นั้น
แม้รอยกระบี่ที่ท่านบรรพชนทิ้งไว้จะยังเปล่งแสงเทพหมื่นจั้ง แต่เมื่อเผชิญการบุกสังหารไม่หยุดหย่อนเช่นนี้ ในใจทุกคนก็ยังหวั่นวิตก กลัวเหลือเกินว่าเด็กหนุ่มอาภรณ์ขาวผู้นั้นจะเผยความอ่อนล้าออกมาแม้เพียงเสี้ยว
ผู้บัญชาการกับปรมาจารย์ค่ายกลเฒ่ายืนอยู่ที่แนวหน้าสุดของกำแพงยาว กลั้นลมหายใจ สายตาเจาะทะลุหมอกโลหิตซ้อนชั้นมองลึกเข้าไป