เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 615 เจ้านายช่วยข้าด้วย
แสงมารนับพันสายสานกันเป็นเสาแสงมรณะกว้างหมื่นจั้ง หอบพาความพิโรธของร่างแยกเทพมารถาโถมลงมาดังสนั่น
ที่ใดที่เสาแสงพาดผ่าน ห้วงดาวก็พังทลายลงเป็นชั้น ๆ ราวกับไพฑูรย์
ความว่างเปล่าถูกพลังพินาศนี้เผาไหม้จนไม่เหลือรูปเดิม แม้แต่ปราณฟ้าบุพกาลก็สลายสิ้นภายใต้แรงกระแทก
บนกำแพงเมือง ทหารรักษาการณ์หลายแสนนายที่เพิ่งตั้งสติกลับมาจากความตะลึงใน “กลืนหมอกพิษทั้งเป็น” หน้าซีดเผือดอีกครั้ง
“อันตราย!”
หัวหน้าร้อยคนหนึ่งร้องอุทานหลุดปาก ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย
“กระบวนท่านั้น…มีกฎเกณฑ์แห่งความพินาศมิติสูงอยู่ด้วย!”
ผู้บัญชาการกดมือไว้กับช่องเชิงเทิน แผลที่แขนที่ขาดซึ่งเพิ่งห้ามเลือดได้ก็มีเลือดไหลซึมออกมาอีก
เขาสัมผัสได้ชัดเจนว่าในเสาแสงนั้นมีพลังทำลายอันน่าสะพรึงที่เพียงพอจะลบเขตดาวคลื่นวิญญาณทั้งแห่งให้หายไปในชั่วพริบตา