กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 594 กลิ่นอายบ้านเกิด
นายเรือเฒ่าคุกเข่าหมอบบนดาดฟ้าเรือ เขาไม่กล้าเงยหน้าขึ้น
ผู้รอดชีวิตด้านหลังก็คุกเข่าหมอบกับพื้นเช่นกัน ร่างกายง่อลง
การหลบหนีตลอดสามเดือนได้สูบสิ้นเจตจำนงของคนเหล่านี้ไปนานแล้ว ยามนี้สิ่งเดียวที่ค้ำให้พวกเขาไม่ล้มลงคือสัญชาตญาณเอาตัวรอด
บนดาดฟ้ายานดาวเงียบงันดุจความตาย
มีเพียงแรงสะเทือนจากสมรภูมิเขตดาวคลื่นวิญญาณที่ดังตูมต่ำ ๆ เป็นครั้งคราว
หลี่ฉางเซิงนั่งตรงอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ สายตากวาดผ่านกลุ่มคนเหล่านี้
การรับรู้กฎแห่งกรรมแผ่กระจายออกไปอย่างไร้เสียง กลิ่นอายของทุกคนถูกนับเข้าไว้จนหมด
ภายในร่างที่อ่อนแอพวกนั้น เขาจับได้ถึงระลอกสายเลือดจาง ๆ ระลอกหนึ่ง
ระลอกนั้นจางอ่อนจนแทบไม่มี