กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 561 รอยแยกของสายธารกาลเวลา
การรับรู้ในขณะนี้ถูกพลิกกลับอย่างสิ้นเชิง
ไม่มีบนล่าง ไม่มีซ้ายขวา และไม่มีทั้งเบื้องหน้าหลังและระยะใกล้ไกล
หลี่ฉางเซิงยืนอยู่ในกระแสธารกาลเวลา อาภรณ์ขาวพลิ้วไหว แต่ไร้ลมพัด นั่นคือกาลเวลาเองที่กำลังไหล
เส้นไหมโปร่งใสนับไม่ถ้วนแล่นผ่านกายเขา
เส้นไหมแต่ละเส้นบางราวใยแมงมุม แต่กลับหนักอึ้งอย่างยิ่ง
จิตตระหนักรู้ของเขาแตะเส้นไหมที่ใกล้ที่สุด ภาพที่ถูกผนึกเก็บก็ทะลักเข้าสู่สมองในชั่วพริบตา
ดาวฤกษ์ดวงหนึ่งควบแน่นในฟ้าบุพกาล เผาไหม้มาหนึ่งหมื่นล้านปี สุดท้ายสลายเป็นฝุ่นดาวในระเบิดอันไร้เสียง
ตั้งแต่ถือกำเนิดจนถึงพินาศ วันเวลาหนึ่งหมื่นล้านปีถูกบีบอัดไว้ในนั้น ราวม้วนภาพวาดที่เร่งความเร็วถึงขีดสุด
สายตาของเขาเลื่อนไปยังเส้นไหมอีกเส้น