กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 521 ยามอรุณดั่งเศษทอง
หลี่ฉางเซิงนอนหลับตลอดทั้งคืน
พูดให้ถูก คือเอนตัวพิงต้นไหวโบราณต้นนั้นงีบหลับไปทั้งคืน
สำหรับเขา การนอนหรือไม่นอนไม่ต่างกัน เมื่อตบะถึงระดับของเขาแล้ว แม้ไม่หลับเป็นร้อยปีก็ไม่รู้สึกอ่อนล้าแม้แต่น้อย
แต่เขาก็แค่ชอบนอนหลับ
ชอบความรู้สึกที่ค่อย ๆ ตื่นจากห้วงฝัน
ราวกับตนเองยังเป็นมนุษย์ปุถุชนคนหนึ่ง
แสงยามอรุณลอดผ่านกิ่งไม้ใบไม้ลงมา กระทบชุดขาวของเขา กระจัดกระจายเป็นจุดเล็ก ๆ
เสี่ยวไป๋ขดตัวอยู่ในอ้อมกอดเขา เก้าหางพันตัวเองเป็นก้อนขนสีขาวราวหิมะ ปลายจมูกขยับเข้าออกตามลมหายใจ หลับสนิทยิ่งกว่าเจ้าของเสียอีก
ห่างออกไปสามจั้ง ผู้บำเพ็ญแห่งโลกเมฆาครามล้อมเป็นวงหลวม ๆ