เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 519 ดวงดาวที่ถูกทอดทิ้ง
หางทั้งเก้าของเสี่ยวไป๋ชูตรงตั้ง พลางสะบัดบ้าคลั่งด้วยความถี่ที่ต่างกันไป
อุ้งเท้าหน้าของมันเกาะอยู่ที่ขอบเรือ ขาหลังเกร็งแน่น จมูกชี้ไปยังทิศทางหนึ่งในส่วนลึกของทะเลดวงดาว พลางสูดดมสุดกำลังอย่างบ้าคลั่ง
หลี่ฉางเซิงคุ้นเคยกับปฏิกิริยาเช่นนี้เหลือเกิน
ครั้งก่อนที่เสี่ยวไป๋ทำท่าเช่นนี้ ก็คือตอนที่พบเห็ดหลินจือหมื่นปีต้นนั้นในแดนรกร้างเหนือ
ครั้งก่อนหน้านั้นอีก คือตอนที่ได้กลิ่นแก่นสารเส้นชีพจรมังกรในตำหนักใต้ดินสุสานหลวง
จมูกของเด็กน้อยตัวนี้ไวเสียยิ่งกว่าอาวุธเวทสำหรับตรวจค้นใด ๆ ทำให้มันตื่นเต้นได้ถึงเพียงนี้ ต้องได้กลิ่นของดีอะไรสักอย่างที่มิใช่ธรรมดาเป็นแน่
“พบอะไรเข้าหรือ”
หลี่ฉางเซิงย่อตัวลง ยื่นมือขยี้หัวของเสี่ยวไป๋
เสี่ยวไป๋ร้อนใจจนเหลือทน อุ้งเท้าหน้าตบขอบเรือดังป้าบ ๆ หันหัวมาทางหลี่ฉางเซิง ส่งเสียงอู้อี้สองครั้ง แล้วก็หันกลับไปสูดดมต่ออย่างรวดเร็ว