เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 485 ป่าอสูรรกร้าง
บริเวณริมถนนของเมืองเซียนหิมะวายุ วิหคเขียวกลายร่างเป็นแสงพุ่งหายลับเข้าไปในห้วงดาว
หลี่ฉางเซิงก้มศีรษะลง มองดูเสี่ยวไป๋ที่กำลังเกาะขากางเกงของมันอยู่อย่างสุดชีวิต
เจ้าตัวน้อยตัวนี้คาบชิ้นกระดูกสัตว์ชิ้นเล็ก ๆ ที่ผุพังสีเทาหม่นเอาไว้ในปาก หางทั้งเก้าสะบัดไปมาอย่างรวดเร็ว ในลำคอส่งเสียงครางฮืออย่างร้อนรน
หลี่ฉางเซิงก้มตัวลงใช้นิ้วคีบกระดูกชิ้นนั้นดึงออกมาจากปากของเสี่ยวไป๋
เพียงกระดูกสัมผัสถูกฝ่ามือ กลิ่นอายความป่าเถื่อนดุร้ายดั้งเดิมก็แผ่ซ่านไปตามปลายนิ้ว
หลี่ฉางเซิงลองชั่งน้ำหนักดู สองสามครั้งก็พบว่าแม้กระดูกที่เหลืออยู่นี้จะมีขนาดเพียงฝ่ามือ แต่กลับหนักกว่าหลายหมื่นชั่ง ทั้งยังมีความแข็งแกร่งเกินกว่าอาวุธเซียนทั่วไปไปไกลนัก
“กระดูกที่เหลืออยู่ของสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์แปลกประหลาดในยุคบุพกาล?”
หลี่ฉางเซิงเลิกคิ้วเล็กน้อย ในแววตามีประกายแห่งความสนใจเพิ่มขึ้นมา
เขาหันกลับมา สายตาจับจ้องไปยังดาบใหญ่ที่สะพายอยู่ด้านหลังของเย่ชิว