เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 472 เสียงระฆังสำนักกระบี่
“ต๊อง——”
เสียงระฆังกังวานสะท้อนไปมาระหว่างเทือกเขาโลกเซียนที่ได้ถือกำเนิดใหม่ทั้งมวล
ระฆังทองแดงใบนี้หลอมขึ้นใหม่จากอาวุธเซียนที่ถูกทิ้งร้าง เสียงของมันจึงแฝงความหนักอึ้งที่ผ่านกาลเวลามานับไม่ถ้วน
เสียงระฆังเจาะทะลุหมอกยามเช้า ประกาศให้รู้ว่าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว
ภายในห้อง เย่ชิวนั่งอยู่ที่ขอบเตียงไม้
เขายกมือที่เต็มไปด้วยตาปูขึ้นถูแก้มอย่างแรง เช็ดรอยน้ำตาสุดท้ายที่ยังหลงเหลือจากคืนวานให้แห้งไป
อาจารย์จากไปแล้ว
ชายผู้นั้นที่เอาแต่สวมอาภรณ์ขาวตลอดมา แบกจิ้งจอกขาวไว้บนบ่า เหยียบย่ำมรรคาสวรรค์โลกเซียนไว้ใต้ฝ่าเท้าราวกับโคลนตม ได้มุ่งไปสู่ส่วนลึกที่สุดของห้วงดาว เพื่อเผชิญหน้ากับความน่าสะพรึงโบราณกาลที่สามารถกลืนกินปวงสวรรค์หมื่นโลกาได้ทั้งสิ้น
เย่ชิวลุกขึ้นยืน