เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 461 ริมขอบโลกเซียนถล่ม
“อาจารย์! ฟ้า… ฟ้าถล่มแล้ว!”
เย่ชิวกำกระบี่หนักในมือไว้แน่น
เขาเงยหน้ามองภาพอันน่าสะพรึงจนหายใจไม่ออกเหนือศีรษะ เสียงสั่นสะท้านอย่างรุนแรง
เขาเห็นกับตาตนเองว่า สวรรค์สามสิบสามชั้นนั้นราวกับกระจกที่ถูกผู้ใดทุบจนแตกเป็นรอยแยกมากมาย เป็นห้วงลึกสีดำที่มองไม่เห็นก้น
กฎเกณฑ์ห้าธาตุที่เดิมมั่นคง บัดนี้เสียสมดุลอย่างสิ้นเชิง
ในความว่างเปล่าลุกโชนอัคคีกรรมไร้นาม เบื้องใต้พวยพุ่งน้ำพุน้ำแข็งหมื่นจั้ง
วายุดาราเก้าอเวจีอันบ้าคลั่งพัดย้อนกลับจากห้วงลึกอย่างบ้าระห่ำ ส่งเสียงโหยหวนราวหมื่นผีร่ำไห้
เมื่อขาดการค้ำจุนจากต้นกำเนิดมรรคเซียน ภูเขาเซียนและเกาะเทพที่ลอยอยู่มาหนึ่งแสนปีเต็ม ก็สิ้นพลังพยุงโดยสิ้นเชิง
มันพาเอาพลังจลน์อันน่าสะพรึงที่พร้อมทำลายทุกสิ่ง ราวฝนดาวตกดับโลกา ถล่มลงสู่ผืนแผ่นดินเบื้องล่างอย่างดังสนั่น