เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 422 เมืองเล็กชายแดนทุรกันดารโลกเซียน
เดินเลียบถนนโบราณอันรกร้างมาเกือบครึ่งชั่วยาม ในที่สุดเมืองเล็กชายแดนทุรกันดารสีเทาหม่นแห่งหนึ่งก็ปรากฏสู่สายตาของสองศิษย์อาจารย์
ที่นี่ไม่มีทั้งหอหยกตำหนักแก้วที่เมฆหมอกเซียนพันกัน และไม่เห็นแม้แต่เงาของวิหคเซียนสักตัว
พอมองออกไป สองฟากฝั่งถนนล้วนเป็นบ้านเตี้ย ๆ ที่ก่อขึ้นจากหินเทาหยาบกร้าน บนหลังคาไม่น้อยยังมุงด้วยหญ้าแห้งสีเหลืองกรอบ
บนถนนโคลนมีมูลของสัตว์เซียนและสัตว์เลี้ยงเกลื่อนกลาดไปทั่ว ปะปนรวมกันส่งกลิ่นเหม็นเปรี้ยวฉุนจมูก
เมืองเล็กทั้งเมืองดูทรุดโทรมผิดปกติ กระทั่งค่อนข้างรกร้างว่างเปล่า
เย่ชิวหยุดยืนอยู่ตรงทางเข้าเมืองเล็ก มองดูความสกปรกรกรุงรังเต็มพื้นนี้ จนยืนตะลึงงันไปชั่วขณะ
“อาจารย์ ที่…ที่นี่คือโลกเซียนจริง ๆ หรือขอรับ?”