กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 393 เงาสะท้อนแห่งกาลเวลา
ลมราตรีพัดผ่านยอดเขาเดียวดายทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของจงโจวลูกนี้ พาเอาความหนาวเหน็บของที่สูงติดมาด้วยหลายส่วน
กองไฟกำลังลุกโชน ไม้แห้งส่งเสียงเปรี๊ยะ ๆ สะเก็ดไฟสว่างวูบวาบดับมอดในความมืดมิด
น้ำในกาเดือดขึ้นมาอีกครา ส่งเสียงปุด ๆ พลุ่งพล่าน ไอน้ำสีขาวเพิ่งลอยพ้นขึ้นมาก็ถูกลมราตรีพัดสลายไป
หลี่ฉางเซิงยกกาน้ำชาดินเผาเนื้อหยาบขึ้นมารินชา กลิ่นหอมของใบชาเจือด้วยกลิ่นสดชื่นของพรรณไม้แผ่กระจายออกไป
ทั้งสองคนถือถ้วยชาไว้ในมือคนละใบ นั่งนิ่งสงบท่ามกลางลมราตรีบนยอดเขา
เย่ชิวที่เพิ่งทะลวงผ่านสู่ระดับแปรเทวะเงยหน้ามองห้วงดาว ประสาทสัมผัสทั้งห้าและจิตตระหนักรู้กำลังเผชิญกับการเปลี่ยนแปลงอันพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน