เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 372 ของกำนัลจากหัวหน้าหมู่บ้าน
หัวหน้าหมู่บ้านเฒ่าแหวกฝูงชนออก ก้าวทีละก้าวเข้ามาหาหลี่ฉางเซิง
เขาหยุดฝีเท้า สูดลมหายใจเข้าลึกครั้งหนึ่ง สองมือประคองห่อผ้าเก่านั้นขึ้นแนบทรวงอกอย่างจริงจัง ผ้านั้นไม่รู้ว่าซักมาสักกี่ครั้งแล้ว บางจนเกือบโปร่งแสง ขอบล้วนเป็นขุย แต่กลับพับไว้เรียบกริบ ไม่มีรอยย่นแม้แต่นิด
มือของหัวหน้าหมู่บ้านเฒ่าสั่นสะท้านเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความชรา หากเพราะความจริงจังและความเกรงขามที่สลักลึกอยู่ในกระดูกนี้เอง เขาเงยหน้าขึ้นมองหลี่ฉางเซิง เบ้าตายังแดงก่ำ
“ผู้มีพระคุณ” ในที่สุดหัวหน้าหมู่บ้านเฒ่าก็เอ่ยขึ้น เสียงแหบพร่าอย่างหนัก “ข้าผู้เฒ่าไม่มีสิ่งใดที่คู่ควรหยิบยื่นออกมาเพื่อตอบแทนพระคุณอันยิ่งใหญ่ของท่านได้เลย”
เขาก้มมองห่อผ้าเก่าอันน่าสมเพชนั้นในมือ สีหน้าอึกอักอยู่บ้าง ก่อนจะถูกความมุ่งมั่นกดทับลงไปอย่างรวดเร็ว