กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 362 ชี้ให้เห็นความยึดติด
ยามอรุณเพิ่งสว่าง ภายในวิหารพังก็ดังกรอบแกรบขึ้นมาชุดหนึ่ง
นักบวชผู้บำเพ็ญทุกรกิริยาลุกขึ้นตอนแสงอรุณแรกสาดเข้ามา เขาไม่ได้กินอะไรเลย ไม่ได้ดื่มน้ำแม้แต่หยดเดียว ลากร่างอันอ่อนล้ากลับขึ้นทางหลวงอีกครั้ง
“ผลั่ก”
เขาเพิ่งเดินได้สามก้าว หัวเข่าก็อ่อนทรุดลง ทรุดลงคุกเข่าอย่างหนักในดินเหลืองอันเย็นเยียบ แผลที่เย่ชิวเพิ่งพันให้เมื่อคืนก็แตกออกทันที เลือดซึมออกมาอย่างรวดเร็ว ย้อมผ้าพันแผลขาวราวหิมะให้แดงฉาน
แต่เขากลับราวกับไม่รู้สึก หรือพูดให้ชัดคือ แม้จะเจ็บเสียดแทงถึงหัวใจ เขาก็ยังถือความเจ็บนี้เป็นการฝึกฝนที่พระศากยมุนีประทานให้ ก้มศีรษะลง โขกศีรษะต่อ