เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 319 สดับวายุตัดเรือรบ
ชาอึกนั้นดื่มลงไป อุณหภูมิกำลังพอดี
หลี่ฉางเซิงวางถ้วยชาเคลือบขาวลง เกิดเสียงดังกึกแผ่วเบา จากนั้นจึงยื่นกิ่งไม้อ่อนที่เพิ่งหักมาจากริมกำแพงเมืองไปตรงหน้าเย่ชิว
นั่นเป็นเพียงกิ่งไม้แห้งแสนธรรมดากิ่งหนึ่ง ด้านบนยังมีใบไม้แห้งเหลืองติดอยู่สองใบ ไร้ซึ่งปราณวิญญาณแม้แต่น้อย อย่าว่าแต่ของวิเศษเลย แม้กระทั่งอาวุธเวทชั้นต่ำที่สุดยังเทียบไม่ได้
เย่ชิวชะงักไปครู่หนึ่ง ดึงสายตากลับมาจากกองยานเหล็กกล้าบนท้องฟ้า แล้วทอดมองไปยังกิ่งไม้ในมืออาจารย์ แววตามีความมึนงงอยู่บ้าง
หลี่ฉางเซิงถือกิ่งไม้แกว่งไปมาตรงหน้าเขา แล้วดึงกลับมาไว้ในมือ ปลายนิ้วควงเล่นตามใจชอบ พลางหันไปเอ่ยว่า “มา ข้าจะสอนอะไรเจ้าสักอย่าง หลับตาลง แล้วสดับวายุ”
มือที่ถือกระบี่ไผ่ของเย่ชิวกระชับแน่นขึ้น เงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้าแวบหนึ่ง