เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 296 เท้าเดียวราบดินแดนศักดิ์สิทธิ์
หน้าประตูสำนักสวรรค์เร้นลับ กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นถูกลมกรรโชกพัดขึ้นสู่ท้องฟ้า
ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แดนกลางที่เดิมทีปราณเซียนลอยเร้นราวแดนเซียนในโลกมนุษย์ บัดนี้กลายเป็นแดนชำระอสุราไปโดยสิ้นเชิง ธวัชค่ายกลที่แตกหักปักอยู่ในดินไหม้เกรียมราวกับหญ้าแห้ง ทั่วทั้งผืนมีแต่ซากสมบัติเวทที่แตกละเอียดและโคลนเลือดที่ยังอุ่น
ผู้อาวุโสใหญ่คุกเข่าลงกลางซากปรักหักพังทั้งสองเข่าอย่างหนัก ทั้งร่างไม่มีเนื้อดีเหลืออยู่แม้แต่แผ่นเดียว
ผมยุ่งกระเซอะกระเซิง เลือดเต็มใบหน้า ราวกับคนบ้าที่สูญเสียสติไปสิ้นเชิง จ้องเขม็งไปยังเด็กหนุ่มชุดขาวราวหิมะที่อยู่เบื้องหน้า
“เจ้าเป็นตัวอะไรกันแน่…”
หลี่ฉางเซิงไม่ตอบ
เขาเพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ชายเสื้อสีขาวพลิ้วไหวเบา ๆ ตามลมที่ปนกลิ่นคาวเลือด
เบื้องหลังหลี่ฉางเซิง เย่ชิวกำด้ามกระบี่ที่อยู่ข้างหลังไว้แน่น ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น