เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 294 พายุชะล้างประตูสำนัก
แสงค่ายกลหมื่นจั้งเพิ่งจะพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ยังไม่ทันได้ซัดเข้าใส่หลี่ฉางเซิง ดินแดนศักดิ์สิทธิ์สวรรค์เร้นลับก็โดนซัดเข้าอย่างจังเสียก่อนแล้ว
หนึ่งลมหายใจก่อนหน้า ส่วนลึกของดินแดนบรรพชนสวรรค์เร้นลับยังมีอักขระสังหารดั่งมหาสมุทร ค่ายกลโบราณซ้อนทับลอยขึ้นสู่เวหา ทว่าหนึ่งลมหายใจถัดมา ภายในหลุมดำยักษ์บนฟากฟ้านั้น หินยักษ์ทลายมิติ อักขระค่ายกลที่ฉีกขาด และคมมีดมิติปั่นป่วนคลุกเคล้าไปกับกระแสพายุทมิฬ พลันถล่มซัดเข้าใส่ใจกลางดินแดนศักดิ์สิทธิ์อย่างบ้าคลั่ง
ตูม——!
ยามที่หินยักษ์ก้อนแรกตกลงมา ยอดเขารองทั้งสามลูกก็อันตรธานหายไปในทันที
ราวกับมีใครใช้มือลบมุมหนึ่งออกจากม้วนภาพวาดไปดื้อ ๆ ขุนเขา หมู่โถง และเหล่าศิษย์เฝ้าประตูสำนัก ล้วนระเหยกลายเป็นเถ้าลอยไปในชั่วพริบตาภายในรัศมีจุดตก หลงเหลือเพียงหลุมดำลึกจนมองไม่เห็นก้นหลุม และขอบหลุมยังมีรอยแยกมิติที่บิดเบี้ยวส่งเสียงฉี่ ๆ เสียดแก้วหู
“ยันค่ายกลไว้! ยันค่ายกลไว้ก่อน!”
“มหาค่ายกลห้ามปั่นป่วน! ไม่อนุญาตให้ผู้ใดถอยทั้งนั้น!”
“ดันพายุออกไป! ดันมันออกไป!”
เสียงตวาดก้องของผู้อาวุโสระดับหลอมสุญตาทั้งสิบแปดคนระเบิดขึ้นแทบจะพร้อมกัน