เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 271 แผลเก่าในภาพลวงตา
เย่ชิวลืมตาทั้งสองข้างขึ้น หอบหายใจคำโตอย่างหนักหน่วง สิ่งที่สูดลึกเข้าไปในปอดมิใช่ปราณวิญญาณอันเข้มข้นบริสุทธิ์ในคลังลับของตำหนักมังกรอีกต่อไป แต่กลับเป็นสายลมหนาวเหน็บเสียดกระดูกที่เจือปนกลิ่นเหม็นเน่าของโคลนตม ซากเนื้อเน่าเปื่อย และสิ่งปฏิกูล
เขดขดตัวอยู่ในเพิงฟางซอมซ่อที่มีลมลอดผ่าน ใต้ร่างคือพื้นดินโคลนที่แข็งโป๊กจากความเย็น เสื้อผ้าป่านขาดรุ่งริ่งบาง ๆ ไม่อาจต้านทานไอเย็นที่แทรกซึมเข้ามาทุกทิศทางได้เลย ลมหนาวราวกับคมเลื่อยขึ้นสนิมเล่มแล้วเล่มเล่า ลอดผ่านรอยแตกของแผ่นไม้เข้ามากระชากเฉือนร่างกายที่ผอมโซจนเห็นกระดูกของเขาอย่างไร้ความปรานี
ในท้องเกิดอาการปวดบิดราวกับถูกฉีกกระชากระลอกแล้วระลอกเล่า นั่นคือความเจ็บปวดจากกรดในกระเพาะที่กัดกร่อนเยื่อบุอย่างบ้าคลั่งยามที่หิวโหยถึงขีดสุด
“นี่มัน……”
เย่ชิวมองมือเล็ก ๆ ที่ผอมแห้ง เต็มไปด้วยแผลเปื่อยจากความเย็น และเปรอะเปื้อนโคลนดำของตนเองอย่างเหม่อลอย ร่างกายสั่นสะท้านอย่างรุนแรงจนไม่อาจควบคุมได้