กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 239 ข้ามีอาจารย์เพียงหนึ่ง
บนแท่นสูง เสียงลมกรรโชกกระพือดังไม่ขาดสาย
เย่ชิวยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวกลางใจแท่นอันกว้างใหญ่ ที่หลังสะพายเพียงกระบี่ไผ่เก่าคร่ำเล่มหนึ่งซึ่งพันรัดไว้ด้วยผ้า
ส่วนรอบกายเขา คือสนามเหย้าอันเด็ดขาดของสำนักใหญ่ที่สุดแห่งแดนรกร้างเหนือ
ใต้แท่นลงไป ผู้บำเพ็ญทั้งเมืองหลายแสนคนยืนอัดแน่นเป็นแผ่นดำทะมึน หัวคนเบียดเสียดยุกยิก ส่วนบนแท่นหยกที่ลอยอยู่รอบด้าน เหล่าเจ้าสำนักและผู้อาวุโสกว่าร้อยสำนักยืนเรียงรายพร้อมเพรียง
ในยามนี้ ดวงตาทั้งหลายเหล่านั้นที่เปี่ยมด้วยอารมณ์หลากหลายซับซ้อน ล้วนจับจ้องอยู่ที่เย่ชิวผู้เดียว
ทว่าเย่ชิวยืนตัวตรง ราวกับทวนเล่มหนึ่งที่ปักลึกลงในหินผา