กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 223 ออกกระบี่ต้องตัดเชื้อ
ยามอรุณที่ตำบลเฟิงเหมิน หนาวราวกับท่อนเหล็กที่เพิ่งงมขึ้นมาจากน้ำแข็ง
หิมะที่สะสมยังไม่ละลาย ย่ำลงไปก็ดังกร๊อบ ๆ หลี่ฉางเซิงพาเย่ชิวเดินออกจากเมืองเล็กไปตลอดทาง แล้วหยุดอยู่บนทุ่งหิมะกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต
ระหว่างฟ้าดินขาวโพลนไปทั้งผืน เทือกเขาที่ปกคลุมด้วยหิมะไกลออกไปทอดต่อกันเป็นลูกคลื่น ราวกับมังกรขาวที่หมอบนิ่งอยู่บนเส้นขอบฟ้า
เสี่ยวไป๋กระโดดลงจากบ่าหลี่ฉางเซิงอย่างเบามือ เลือกก้อนหินดำสะอาด ๆ ที่โผล่พ้นผิวหิมะขึ้นมา แล้วนั่งยองลงไปอย่างเกียจคร้าน หางฟูฟ่องพันรอบอุ้งเท้า หาวออกหนึ่งที ดูท่าทางเตรียมดูเรื่องสนุก
“ชักกระบี่” หลี่ฉางเซิงยืนอยู่กลางทุ่งหิมะ มือทั้งสองซุกอยู่ในแขนเสื้อ