กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 195 พันธนาการโลกีย์
ไม่เพียงปราณวิญญาณ แม้แต่โลหิตแก่นแท้ของผู้บำเพ็ญที่ซึมลงไปในดิน ก็แห้งเหือดและดำคล้ำในอัตราที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ราวกับถูกบางสิ่งดูดเอาแก่นสารทั้งหมดไปจนหมดสิ้น
เมื่อเผชิญกับภาพอันน่าสะพรึงกลัวสุดพิลึกนี้ หลี่ฉางเซิงกลับมีสีหน้าสงบนิ่ง
เขาลอยนิ่งอยู่กลางเวหา จ้องมองพลังแห่งการกลืนกินอันโลภมัวใต้ดินนั้นด้วยสายตาเย็นชา
จากนั้นเขาก็สะบัดมือเบา ๆ
ปราณกระบี่อันคมกริบที่ยังไม่ทันจางหายตรงปลายนิ้วพลันกลายเป็นละอองแสงดาว กระจายหายไปในสายลม เขาเป็นดั่งบัณฑิตเร่ร่อนผู้เพิ่งออกไปเดินเล่นกลับมา ปล่อยตัวลอยลงจากความว่างเปล่าอย่างไม่รีบร้อน ลงสู่ป่าไผ่ม่วงอย่างมั่นคง
“อาจารย์!”