เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 190 ที่หลบภัยสุสานหลวง
ลมหนาวดุจมีด กรีดเฉือนผืนแผ่นดิน
ผู้ลี้ภัยหลายหมื่นคนกำลังเดินฝ่าหิมะอย่างยากลำบาก เสื้อผ้าของพวกเขาขาดรุ่งริ่ง ใบหน้าซีดเหลืองผอมโซ หลายคนรองเท้าฟางที่สวมอยู่สึกขาดไปนานแล้ว นิ้วเท้าที่แข็งจนชาทิ้งรอยเท้าเปื้อนเลือดไว้รอยแล้วรอยเล่าในหิมะ
“รีบหนีเร็ว! ทัพหลวง...ไม่สิ ทัพกบฏไล่มาถึงแล้ว!”
ด้านหลังฝูงคนมีเสียงร้องไห้โหยหวนดังมา ทัพกบฏหลายร้อยคนขี่ม้าศึก มือถือดาบยาวเปื้อนเลือด กำลังแสยะยิ้มไล่ฟันแทงอย่างไร้ปรานีอยู่ด้านหลังขบวนผู้ลี้ภัย ราวกับต้อนฝูงแกะ
ผู้ลี้ภัยหิวจนใกล้สิ้นใจ ไม่มีแรงต่อสู้เลย ได้แต่หนีไปข้างหน้าอย่างสุดกำลัง
โดยไม่รู้ตัว พวกเขาถูกต้อนมาถึงชานเมืองด้านตะวันตกของเมืองหลวง เบื้องหน้ามีแผ่นศิลาโบราณซึ่งสลักว่า “ผู้ล่วงล้ำมีโทษตาย” ตั้งตระหง่านอยู่
ผู้ลี้ภัยหยุดฝีเท้า ในดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง