เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 ความอบอุ่นสุดท้าย
หลี่ฉางเซิงไม่ได้ตอบนาง อาจเพราะไม่อยากให้นางต้องสะเทือนใจ หรืออาจเพียงขี้เกียจจะอธิบาย และหลี่ชิงหลัวก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงต่อ เพราะคำตอบนั้นได้ปรากฏอยู่เบื้องหน้านางตั้งนานแล้ว
ภายในห้อง ไฟในเตากำลังลุกโชน
ในอ่างถ่านที่ตีขึ้นจากทองแดงม่วง ถ่านทองอสูรชั้นดีมอดไหม้โดยไร้ควันแม้เพียงสาย แผ่ไออุ่นจาง ๆ ออกมา อบให้ห้องทั้งห้องอบอุ่นราวกับอยู่ในเดือนสามแห่งฤดูใบไม้ผลิ
หลี่ชิงหลัวนั่งอยู่บนม้านั่งพับเล็กที่มีอายุการใช้งานหลายปี สองมือประคองถ้วยชาธรรมดาที่กรุ่นไอควันร้อนเอาไว้
เสื้อคลุมขนสัตว์ผืนหนาบนร่างนางถูกถอดออกไปแล้ว เหลือเพียงชุดลำลองสีเรียบที่ค่อนข้างหลวมตัว แม้ผมจะขาวโพลนไปทั้งศีรษะและใบหน้าจะซูบตอบ ทว่าสีหน้านางในยามนี้กลับสงบสุขยิ่งนัก
ตรงหน้าในสายตาของนาง คือเตาดินที่ไม่ได้กว้างขวางอันใด
หลี่ฉางเซิงกำลังยืนง่วนอยู่หน้าเตา