กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 97 ข้ามีชีวิตอมตะเอง
ศิลาตัดมังกรที่ขวางกั้นอยู่ตรงปลายทางแผ่นนั้น ยามนี้สั่นสะท้านอย่างรุนแรงราวกับคนไข้ที่จับไข้สั่น อักขระอันสลับซับซ้อนและลึกซึ้งเหล่านั้นบนผิวหิน ที่ครั้งหนึ่งเคยเปล่งประกายแสงสีเลือดอันสยบทุกสรรพสิ่ง บัดนี้กลับกะพริบวูบวาบไม่มั่นคง ส่งเสียง “ฉี่ๆ” แผ่วเบาออกมา
การดับลงของอักขระแต่ละเส้น ล้วนแฝงมาด้วยเสียงแตกร้าวพังทลายอันทึบหนัก ราวกับมีสิ่งมีชีวิตร่างมหึมาบางอย่างกำลังกระแทกขีดจำกัดแห่งความเป็นความตายนี้อย่างบ้าคลั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของก้อนหิน
หลี่ฉางเซิงเอามือไพล่หลัง ยืนนิ่งสงบอยู่เบื้องหน้าศิลาตัดมังกร
“ปล่อยข้าออกไป…”
สุ้มเสียงอันเยียบเย็นถึงขีดสุดสายหนึ่ง พลันระเบิดดังขึ้นในสมองของหลี่ฉางเซิงอย่างกะทันหัน