กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 92 ความแปรปรวนแห่งนิมิตสวรรค์ เมืองหลวงสะเทือน
ราตรีสงัด ยามจื่อล่วงเลยไปแล้ว
มีเพียงทิศทางพระราชวังที่ยังสว่างไสวด้วยแสงไฟ แว่วเสียงสวดพระสูตรปลดปล่อยวิญญาณมาลาง ๆ
หลังเขาสุสานหลวง ณ ผาเหวแห่งหนึ่งที่ไร้ผู้ใดย่างกราย
หลี่ฉางเซิงยืนต้านลม ชายเสื้อพริ้วไหว
ลมราตรีหวีดหวิว พัดเส้นผมยาวของเขา เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ตอนนี้เขาเก็บงำความเกียจคร้านในยามปกติไว้หมดสิ้น ทั้งร่างเปี่ยมด้วยคมมีด
“ฟู่…”
โลหิตปราณในกายหลี่ฉางเซิงที่ลึกดุจเหวและกว้างดุจสมุทร เริ่มพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่งในยามนี้
กดข่มมาหลายสิบปี หลบซ่อนมาหลายสิบปี
คืนนี้เขาอยากตามใจตัวเองสักครั้ง