เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 83 ข่มขวัญชายแดนเหนือ
หน้าประตูเขาสุสานหลวง บนต้นสนเก่าแก่ที่คดงอต้นนั้น ยามนี้มี "ของแขวน" ที่ชวนขนหัวลุกเพิ่มขึ้นมาหนึ่งชิ้น
ราชครูเผ่าคนเถื่อนทัวป๋ากู ผู้เคยหยิ่งผยองไร้ใครเทียมและเคยเรียกลมเรียกฝนอยู่ที่ชายแดนราชวงศ์ต้าเฉียน ยามนี้กลับเป็นราวกับเนื้อแห้งที่ตากลม ห้อยไหวเบา ๆ ตามลมเหนือ ศพของเขาบิดเบี้ยวผิดรูปไปนานแล้ว ดวงตาคู่นั้นที่ตายโดยไม่หลับตายังเบิกโป่ง ราวกับยังหลงเหลือความหวาดสยองสุดขีดในชั่วขณะก่อนสิ้นใจเอาไว้
หลี่ฉางเซิงยืนอยู่ใต้ต้นไม้ มือทั้งสองไขว้ไว้ด้านหลัง แหงนหน้ามองศพนั้นอย่างเงียบ ๆ
"เบาเกินไป"
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ดูเหมือนไม่ค่อยพอใจกับน้ำหนักนี้ "ลมพัดนิดเดียวก็ไหวไปมา ไม่มั่นคงพอเลย"
เสี่ยวชุนจื่อที่อยู่ข้าง ๆ ยามนี้ตั้งสติกลับมาจากความตกตะลึงแรกเริ่มได้แล้ว แต่ขาทั้งสองข้างยังอ่อนแรงอยู่บ้าง พอได้ยินคำวิจารณ์ของท่านบรรพชนเช่นนี้ มุมปากของเขาก็อดกระตุกไม่ได้
นี่มันมหาปรมาจารย์ขั้นชี้เร้นลับระยะสูงสุดเลยนะ!