เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 79 สถานการณ์ลำบากของหลี่เฉิงเฉียน
นกพิราบสื่อสารตัวนั้นกระพือปีกอยู่สองครา ในที่สุดก็สิ้นแรง คอพับสลบไสลไป
เงาร่างของเสี่ยวชุนจื่อวูบไหว ปรากฏขึ้นตรงหน้ากระท่อมมุงหญ้า ยื่นมือประคองนกพิราบขึ้นมา
“ท่านบรรพชน เป็นจดหมายลับด่วนขอรับ แต่นกพิราบตัวนี้บินมาถึงสุสานหลวงได้อย่างไรกัน?”
เสี่ยวชุนจื่อปลดกระบอกไม้ไผ่ออก สองมือประคองส่งไป มือของเขาสั่นเทาเล็กน้อย จดหมายลับเช่นนี้หากมิใช่ภัยสิ้นชาติย่อมไม่ส่ง ต้าเฉียนสถาปนาแคว้นมาหลายร้อยปี รายงานด่วนระดับนี้มีเพียงหยิบมือเดียว
หลี่ฉางเซิงรับกระบอกไม้ไผ่มา ปลายนิ้วคลึงเบา ๆ คราหนึ่ง ครั่งปิดผนึกก็แตกสลาย
เมื่อคลี่กระดาษจดหมายที่บางราวปีกจั๊กจั่นออก สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือลายมือที่เขียนลวก ๆ และแฝงความสิ้นหวังไว้แถวแล้วแถวเล่า ลายเส้นแห้งกรัง เห็นได้ชัดว่าผู้เขียนจดหมายตระหนกตกใจอย่างยิ่ง แม้แต่น้ำหมึกก็ยังฝนไม่เข้ากันดี