กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 52 หาได้มีโอสถเซียนไม่
“โอสถเซียนงั้นหรือ?”
หลี่ฉางเซิงฟังแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย คล้ายได้ยินเรื่องตลกที่ไร้สาระที่สุด
เขาหันไปหยิบกาน้ำชาดินเผาเนื้อหยาบบนโต๊ะหิน รินชาให้หลี่ฉางจื้อหนึ่งถ้วย
น้ำชานั้นขุ่นมัว มีเศษใบชาปนอยู่เล็กน้อย ซึ่งเทียบไม่ได้เลยกับชาชั้นเลิศที่บรรณาการเข้าวัง
“เสด็จพี่ นั่งดื่มน้ำก่อนเถิด”
หลี่ฉางเซิงเลื่อนถ้วยชาไปตรงหน้าหลี่ฉางจื้อ น้ำเสียงราบเรียบ “ไม่มีโอสถเซียนใด ๆ ทั้งนั้น”
“หากของพรรค์นั้นมีอยู่จริง เหตุใดเสด็จพ่อในอดีตถึงไม่เสวย? ตอนเสด็จสวรรคตพระองค์มีพระชนม์เพียง 63 พรรษา หากเสวยแล้วอายุยืนได้ บัลลังก์นี้น่ะหรือ... เกรงว่าจะไม่ตกมาถึงมือท่าน และไม่ตกมาถึงมือข้าเป็นแน่”