กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 39 ยี่สิบปีที่สุสานหลวง ยกสุราคารวะกาลเวลาหนึ่งถ้วย
ฤดูสารทที่สุสานหลวงชานเมืองด้านตะวันตกมาถึงเร็วกว่าเมืองหลวงเล็กน้อยเสมอ
ขณะที่ขุนนางผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงยังชมดอกเบญจมาศและร่ายกลอนอยู่ ใบเมเปิลทั่วทั้งภูเขาที่สุสานหลวงก็แดงฉ่ำไปทั้งสิ้น ราวกับเปลวเพลิงที่ลุกโชนเป็นกลุ่ม ๆ แผ่กระจายอย่างอิสระอยู่ระหว่างฟ้าดินอันว่างเปล่าโดดเดี่ยวนี้
พอลมพัด ใบไม้แดงก็ร่วงซู่ซ่าลงมา ปูเต็มห้วงเวลาอันผันผ่านไปทั่วผืนดิน
ที่หลังเขาสุสานหลวง ใต้ต้นสนโบราณต้นมหึมานั้น มีโต๊ะหินที่ดูเก่าคร่ำคร่าเล็กน้อยตั้งอยู่
หลี่ฉางเซิงนั่งอยู่บนม้านั่งหิน ในมือกำจอกสุราดินเผาหยาบ ๆ หนึ่งใบ สายตามองผ่านใบไม้แดงที่กระจัดกระจายเต็มห้วงฟ้า ไปยังเค้าโครงเมืองหลวงที่เห็นได้ราง ๆ อยู่ไกลออกไป