เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 33 จิ้งจอกหนึ่งตัว
หลี่ฉางเซิงเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่ก้อนสิ่งมีชีวิตนั้น
นั่นคือจิ้งจอกตัวหนึ่ง
ทั่วร่างขาวพิสุทธิ์ดั่งหิมะ ไม่มีขนสีอื่นแซมแม้แต่เส้นเดียว เพียงแต่ยามนี้มันดูสะบักสะบอมเป็นพิเศษ ที่ขาหลังของมันมีลูกศรหักปักอยู่ เลือดอาบย้อมขนสีขาวจนแดงฉาน ดูน่ากลัวยิ่งนัก
เด็กน้อยถูกจ้าวกงกงหิ้วหนังคอ ลอยคว้างอยู่กลางเวหา ดวงตากลมโตดั่งทับทิมคู่หนึ่งมองหลี่ฉางเซิงอย่างน่าเวทนา ร่างกายสั่นเทาไม่หยุดเพราะความเจ็บปวดและความหวาดกลัว
“มาจากที่ใดกัน?” หลี่ฉางเซิงวางม้วนหนังสือลง ยืดตัวขึ้นนั่งอย่างนึกสนุก
“พบในกับดักหลังเขานี่เองขอรับ”
จ้าวกงกงแกว่งจิ้งจอกในมือไปมา “คาดว่าคงถูกนายพรานไล่ล่าจนจวนตัว จึงเตลิดหนีไม่คิดชีวิตเข้ามาในเขตสุสานหลวงของพวกเรา จุ๊ จุ๊ ขนมันไม่เลวเลยจริง ๆ หากถลกมาทำผ้าพันคอให้องค์ชาย คงยอดเยี่ยมยิ่งนักขอรับ”