เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 แผนการเพาะปลูก
แสงตะวันยามอรุณสาดส่องผ่านชั้นเมฆบางเบา ทอดลงสู่เนินดินรับตะวันทางทิศตะวันออกของสุสานหลวง
เดิมทีที่แห่งนี้เคยเป็นแปลงสวนสำหรับปลูกมวลผกาในพิธีบวงสรวง ทว่าถูกทิ้งร้างจนทรุดโทรมมานานปี ยามนี้จึงรกชัฏไปด้วยวัชพืชสูงท่วมครึ่งตัวคน
หลี่ฉางเซิงถือพลั่วเหล็กขึ้นสนิมอันหนึ่งยืนอยู่บนคันดิน ท่าทางดูองอาจประดุจกำลังชี้นำขุนเขาธารา
พลั่วเหล็กอันนี้คุ้ยหามาจากกองสิ่งของระเกะระกะหลังกระท่อมมุงหญ้า ด้ามไม้ผุจวนเจียนจะพัง ส่วนหัวเหล็กก็เกรอะกรังไปด้วยสนิม ทว่าเมื่อมาอยู่ในมือของหลี่ฉางเซิง กลับดูราวกับเป็นอาวุธเทพไร้เทียมทานเล่มหนึ่ง
“องค์ชาย มิได้นะขอรับ! มิได้เด็ดขาดเลยนะขอรับ!”
จ้าวกงกงกะเผลกตามหลังมา น้ำตาไหลพรากอาบหน้าชรา “ท่านมีเรือนกายล้ำค่า เป็นถึงองค์ชายแห่งต้าเฉียน เหตุใดจึงต้องมาทำงานกสิกรรมชั้นต่ำเช่นนี้ด้วยเล่าขอรับ? หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป พระพักตร์ของราชวงศ์จะเอาไปไว้ที่ใดกัน!”