เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 3 สนทนายามราตรีที่สุสานหลวง
“ฮือ ๆ—— เอาชีวิตข้าคืนมา——”
เสียงร่ำไห้อันโหยหวนนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ราวกับวนเวียนอยู่ด้านนอกกระท่อมมุงหญ้า ทั้งยังมีเสียงเล็บขูดแผ่นไม้บาดแก้วหูดังแว่วมาเป็นระยะ
“เอี๊ยด—— เอี๊ยด——”
จ้าวกงกงตกใจจนดวงจิตปลิวหายดวงกายแตกซ่าน ทั้งร่างหดคุดคู้อยู่ในกองฟางแห้ง ซุกศีรษะลงระหว่างหว่างขา ปากพร่ำบ่นไม่หยุด: “บรรพบุรุษโปรดระงับโทสะ…… บรรพบุรุษโปรดระงับโทสะ…… เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับองค์ชายนะขอรับ…… ล้วนเป็นคนชั่วให้ร้ายทั้งสิ้น……”
ในสายตาของเขา นี่ต้องเป็นเพราะกลิ่นอายบนร่างของรัชทายาทที่ถูกปลดชักนำดวงจิตเร่ร่อนในสุสานหลวงมาอย่างแน่นอน
ทว่าหลี่ฉางเซิงกลับนิ่งสงบดั่งภูเขาไท่ซาน
เขานั่งนิ่งอยู่ริมขอบเตียง แววตาเรียบเฉย
การเพิ่มขึ้นของร่างกายไม่เพียงทำให้เขาไม่หวาดกลัวความหนาวเย็น แม้แต่ความกล้าก็ยังเพิ่มขึ้นมาอีกหลายส่วน
“ตึง!”