กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Round3_Novel
บทที่ 203 ฉันรู้กาลเทศะมาก
วันต่อมา ลู่จิ่นหลีก็หาหินชื่อเยี่ยนได้มากพอสำหรับใช้ผ่านฤดูหนาวแล้ว ส่วนกู้เป่ยเฉินกับพวกก็ขุดได้มากพอเช่นกัน
“อาหลี พวกเราไปหาดอกชื่อเยี่ยนที่อีกซีกหนึ่งของดาวเคราะห์กัน ถึงตอนนี้จะมีคนอยู่เยอะ แต่เราค่อยๆ หาได้ ไม่ต้องห่วงเรื่องเวลา” กู้เป่ยเฉินนึกถึงปีก่อนๆ ที่มีเวลาให้หาแค่ไม่กี่วัน แต่ปีนี้พอมีอาหลีด้วย แค่วันเดียวก็ขุดหินชื่อเยี่ยนได้มากพอแล้ว
“อืม พวกนายค่อยๆ หากันนะ ฉันจะหาที่เย็นๆ พักสักหน่อย” ลู่จิ่นหลีนั่งอยู่บนยานบิน รู้สึกเหมือนตัวเองโดนย่างอยู่บนภูเขาไฟมาทั้งวัน ตอนนี้อยากพักอย่างเดียว